محققان دانشگاه موناش در حال توسعه روش های جدیدی برای محافظت از خطوط لوله آب زیرزمینی استرالیا با طراحی مجدد خاک اطراف لوله های مدفون هستند. هدف آنها کاهش خرابی‌های مرتبط با خوردگی-و افزایش عمر زیرساخت است.
این مطالعه، منتشر شده درمهندسی ژئوتکنیک و زمین شناسی، بررسی می کند که چگونه مواد پس انداز مهندسی شده می توانند به عنوان محافظ در برابر خوردگی فعال عمل کنند، نه فقط پشتیبانی ساختاری. استرالیا تقریباً 260,000 کیلومتر (161,500 مایل) خط لوله دارد که حدود 80 درصد آن مدفون شده و عمدتاً از فلزات مستعد خوردگی- ساخته شده است. خرابی‌های مربوط به خوردگی سالانه 1 میلیارد دلار استرالیا (حدود 650 میلیون دلار) هزینه تعمیرات، نگهداری، تلفات آب و تعویض برآورد می‌شود.
نویسنده اصلی، تیسارا سناراتنا، خاطرنشان کرد که شیوه‌های صنعتی معمولاً بر ویژگی‌های ساختاری مواد پس‌پوش تأکید می‌کنند، حتی اگر شرایط خاک به طور قابل‌توجهی بر نرخ خوردگی تأثیر بگذارد. این تحقیق عواملی از جمله رطوبت، اسیدیته خاک، شوری، مقاومت الکتریکی و تراکم را مورد بررسی قرار داد که همگی بر تخریب خطوط لوله آهن داکتیل مدفون تأثیر می‌گذارند. محققان همچنین در حال بررسی مواد پس‌انداز مقاوم، روش‌های ساخت و ساز جدید و تکنیک‌های مدل‌سازی برای به حداقل رساندن خوردگی در سراسر شبکه‌های خط لوله، به‌ویژه در مناطق شهری متراکم هستند که لوله‌های مجاور ممکن است با هم تعامل داشته باشند.
یکی از -نویسندگان Jayantha Kodikara، مدیر ARC Smart Pavements Hub، اظهار داشت که یافته‌ها از تغییر به سمت استانداردهای طراحی زیرساخت مبتنی بر عملکرد{1} پشتیبانی می‌کنند که مهندسی ژئوتکنیک و مدیریت خوردگی را ادغام می‌کند. رویکرد پیشنهادی ممکن است راهی مقرون‌به‌صرفه برای افزایش دوام زیرساخت‌ها، کاهش نیازهای تعمیر و نگهداری و کاهش اثرات زیست‌محیطی جایگزینی دارایی‌های قدیمی زیرزمینی ارائه کند.
