عملکرد بالای محصولات اغلب به دلیل سطوح کود مورد نیاز برای تولید چنین بازدهی و به دلیل درک و واقعیت اثرات زیست محیطی بالقوه این نهاده ها مورد بررسی قرار می گیرد.
با این حال، حفظ تولید غذا برای جمعیت رو به رشد جهان مستلزم استفاده از فناوری جدید و تشدید تولید و مدیریت برای رشد بیشتر مواد غذایی در زمینهای زراعی فعلی است. کود برای انجام این امر ضروری است.
استفاده نادرست از کودهای کشاورزی بدون شک اتفاق افتاده است و باید تاثیر آن بر محیط زیست به حداقل برسد. اما مهم است که به یاد داشته باشید که خطر مصرف کود را با مزایای تولید مواد غذایی مقایسه کنید.
زمان آن فرا رسیده است که باورهای غلط و افسانهها در مورد کودها و مواد مغذی را از بین ببریم، و پیامی صحیح را به جهانی برسانیم که به طور فزایندهای در حال تبدیل شدن به شهرنشینی است و از آنچه که تولید کشاورزی است - ارائه غذای سالم - دور میشود.
سهم کودها در تامین مواد غذایی
یک نظرسنجی از تولید محصول ایالات متحده تخمین زد که متوسط عملکرد ذرت بدون کود نیتروژن (N) تا 40 درصد کاهش می یابد. اگر سایر درشت مغذی ها، فسفر (P) و پتاسیم (K) نیز محدود شوند، کاهش حتی بیشتر رخ می دهد. مطالعات طولانی مدت متعددی نیز نقش کود در حفظ عملکرد محصول را نشان داده است. به عنوان مثال، مطالعات طولانی مدت در اوکلاهما کاهش 40 درصدی عملکرد گندم را بدون افزودن منظم N و P نشان می دهد. یک مطالعه طولانی مدت در میسوری نشان داد که 57 درصد از عملکرد دانه به کود و آهک افزوده می شود.
به طور مشابه، آزمایشات طولانی مدت از کانزاس نشان می دهد که 60 درصد از عملکرد ذرت به کود N و P نسبت داده می شود.
تعداد کمی از مردم درک می کنند که بازده ذرت در کمربند ذرت ایالات متحده بدون افزایش مشابه در N (افزودن ماده مغذی که بیشتر با اختلال آب مرتبط با رواناب مرتبط است) به افزایش خود ادامه داده است. در واقع، راندمان استفاده از N در 25 سال گذشته حداقل 35 درصد افزایش یافته است (به این معنی که اکنون برای تولید یک بوشل دانه به کود N کمتر نیاز است). قابل توجه است که ذرت بیشتری بدون افزایش میزان مصرف کود نیتروژن برداشت می شود. بخشی از این پیشرفت نیز از ژنتیک مدرن و بهبود مدیریت زراعی ناشی شده است.
