چین به عنوان چهارمین تولیدکننده نیشکر و چغندرقند در سطح جهان با مناطق کشت قابل توجهی به این محصولات اختصاص دارد. با وجود این، تحقیقات جامع در مورد انتشار گازهای گلخانه ای و تأثیر اقتصادی تولید محصولات شکر در چین وجود ندارد. مطالعات اخیر با استفاده از داده های 1980 تا 2018 اکنون روندها و پیشرفت های بالقوه در این بخش را روشن کرده است.
این مطالعه نشان داد که در حالی که عملکرد نیشکر و چغندرقند به طور قابل توجهی در طول دهه ها افزایش یافته است، ردپای کربن مرتبط با تولید آنها نیز افزایش یافته است. افزایش انتشار گازهای گلخانه ای در درجه اول به استفاده از کود نیتروژن و نهاده های نیروی کار مرتبط است که به طور غیرمستقیم دیگر نهاده های کشاورزی مانند گازوئیل، آفت کش ها و برق را افزایش می دهد.
از نظر اقتصادی، درآمد حاصل از نیشکر و چغندرقند سالانه افزایش یافته است، با این حال درآمد خالص به دلیل افزایش هزینه ها افزایش مشابهی نداشته است که منجر به کاهش نسبت درآمد به هزینه شده است. با این حال، با تغییر به یک سیستم کشت بهینه که نیروی کار و نیتروژن ورودی را کاهش می دهد و استفاده از ماشین آلات را افزایش می دهد، پیش بینی می شود که انتشار گازهای گلخانه ای و کل هزینه سالانه تولید می تواند تا سال 2030 تا 32 درصد برای نیشکر و 24 درصد برای چغندرقند کاهش یابد. .
دستیابی به این اهداف نیازمند یک رویکرد چند وجهی است: تجمیع مزارع کوچک برای بهبود کارایی، افزایش مکانیزاسیون کشاورزی، افزایش سلامت و حاصلخیزی خاک از طریق تحقیقات هدفمند، و توسعه انواع محصولات پرمحصول. علاوه بر این، اتخاذ بهترین شیوه های مدیریتی برای پیشرفت پایدار صنعت قند چین بسیار مهم است. هدف این استراتژی یکپارچه نه تنها کاهش اثرات زیستمحیطی، بلکه تقویت قابلیت اقتصادی کشاورزی محصولات شکر در چین است.
