یک مطالعه جدید توسط دانشمندان دانشگاه نیویورک، گیاهان بامبو، نخل و موز را به عنوان یک دسته اکولوژیکی متمایز-"درختان چمن"- شناسایی کرده است که میتوانند نقش کلیدی در رسیدگی به تغییرات آب و هوا داشته باشند. تجزیه و تحلیل، منتشر شده درروندها در اکولوژی و تکامل، استدلال می کند که این گونه ها شکاف بین درختان و علف ها را پر می کنند و رشد سریع و انعطاف پذیری را با ظرفیت ذخیره کربن و حمایت از تنوع زیستی ترکیب می کنند.
Aiyu Zheng، نویسنده اصلی بخش مطالعات محیطی دانشگاه نیویورک، گفت: بامبو، نخل و موز که بهخوبی بهعنوان درخت یا علف جا نمیشوند، در واقع گروه قدرتمندی از گیاهان هستند که ما آنها را «درختان علفزار» مینامیم. "طبیعت ترکیبی آنها-ساختارهای بلند درختان با بازیابی سریع علفها-آنها را به متحدان قوی در واکنش به تغییرات آب و هوایی تبدیل میکند."
محققان دریافتند که اکوسیستمهای تحت سلطه این گونهها-مانند جنگلهای بامبو و مزارع نخل یا موز-سریعتر از سیستمهای مبتنی بر درخت{- یا علف{3}} رشد میکنند، در حالی که سطوح متوسط کربن را ذخیره میکنند. آنها همچنین با آب و هوای شدید سازگارتر هستند و پس از آتش سوزی، طوفان یا برداشت سریع بهبود می یابند.
این مطالعه دادهها را در 12 نوع اکوسیستم از جنگلها و ساوانا گرفته تا زمینهای زراعی و تودههای بامبو جمعآوری کرد. به این نتیجه رسید که «درختان چمنزار» جایگاه منحصربهفردی زیستمحیطی را اشغال میکنند که عمدتاً در چارچوبهای کربن و تنوع زیستی کنونی وجود ندارد.
